Spektakl opowiada o rozterkach Andiego – młodszego referenta w Urzędzie Imigracji i Naturalizacji (IND) – wynikających ze sprzeczności pomiędzy własnymi przekonaniami a poczuciem obowiązku.

Spektakl oparty jest na pracy doktorskiej dr Mai Hertoghs poświęconej holenderskiej procedurze azylowej. Fragmenty pracy doktorskiej posłużyły pisarce Christine Otten za kanwę opowieści.

Reżyseria, gra aktorska i rzeźby z pianki: Cat Smits
Tekst: Christine Otten
Naukowiec/dramaturg: dr Maja Hertogs
Zestaw: Tessa Verbei
Muzyka: Wim Selles
Oświetlenie: Jan Sol
Ostateczna reżyseria: Duda Paiva
Obsada głosowa: Tine Joustra, Reinout Bussemaker, Nafiss Nia, Meysam Kisomi, Puck van Dijk Ilustracje: Kathrin Hero
Zdjęcia: De Schaapjesfabriek
Kierownik produkcji: Hadassa Smit
Produkcja: Lionel Grauwde
Business Manager: Anouk van Geffen
Reklama: Kim Kortekaas
Wideo: Thomas Brand

Sugerowana kategoria wiekowa: 12+

Zwiastun spektaklu: youtu.be/mhCamx0Aq2M

Wernisaż wystawy lalek artystycznych Julity Kalin

„Z urodzenia jestem grudziądzanką, jednak większość mojego dorosłego życia związana jestem z Toruniem, gdzie mieszkałam i studiowałam na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. Obecnie mieszkam w niewielkiej, urokliwej podtoruńskiej wsi.

Moje lalki wykonane są z naturalnego runa owczego, formowanego poprzez filcowanie na sucho. Za pomocą specjalnej igły wydobywam odpowiednie rysy i charakter lalek. Jest to bardzo twórczy i czasochłonny proces, zajmujący zwykle kilkanaście godzin. Włosy to zwykle moher, wełna lub runo alpaki. Do tworzenia ubrań staram się wykorzystywać tkaniny, które mają już swoją historię i zwykle używam materiałów z ‘second handów’ lub materiałów dostarczonych przez zamawiających. W myśl zasady less waste daję tym tkaninom nowe życie.

Pierwsza uszyta przeze mnie lalka trafiła w ręce mojej córki Matyldy kilka lat temu i nadal zajmuje szczególne miejsce w jej sercu. Każda lalka jest inna: wesoła, zadziorna, podobna do osoby, do której ma trafić lub zupełnie się od niej różniąca. Początkowo szyłam lalki głównie dla dzieci, z czasem zainteresowały również kolekcjonerów.

Julove lalki powstały z zamiłowania do minimalizmu i tęsknoty do czasów, kiedy zabawka była przedmiotem ekskluzywnym i trwałym; przyjacielem, który zabierał dzieci do krainy wyobraźni.
Lalka dorastała wraz z dzieckiem, nabierając dodatkowej wartości, stając się powiernikiem, świadkiem, amuletem czy pamiątką.

Motywuje mnie poczucie, że tworzę dając radość zarówno dzieciom, dla których moje lalki są towarzyszem zabaw a później pamiątką z dzieciństwa, jak i dorosłym, dla których ważne są aspekty estetyczne.”

Scenariusz (na podstawie Biblii) i reżyseria: Karolina Przystupa
Scenografia, lalki i kostiumy: Adrianna Duda
Muzyka: Paulina Zujewska
Przygotowanie wokalne i nagranie instrumentów muzycznych: Krzysztof K. Bździel

Obsada:
Archanioł Gabriel: Aleksandra Błażejczyk
Archanioł Rafał: Klaudia Kleina
Archanioł Michał: Anna Urbanowicz

I widział Bóg, że wszystko, co stworzył, było bardzo dobre?

Byłoby takie, gdyby nie złamanie zakazu przez pierwszą kobietę: skuszona przez węża sięgnęła po zakazany owoc z drzewa poznania dobra i zła, ściągając tym samym na całą ludzkość, szczególnie na kobiety, szereg kar i nieszczęść.

Troje Archaniołów: Michał, Gabriel i Rafał próbują zmienić bieg wydarzeń i dać biblijnej Ewie szansę na zmianę decyzji, przedstawiając jej historie biblijnych kobiet, pokolenia po niej.

Wykorzystano fragmenty: Księgi Rodzaju, Księgi Powtórzonego Prawa, Księgi Liczb, Księgi Sędziów i Księgi Przysłów.

Spektakl dla widzów 16+

Opieka pedagogiczna:
AST prof. Arkadiusz Klucznik
ASP dr Mateusz Mirowski
AM dr hab. Sebastian Ładyżyński

Projekt sfinansowany przez Wydział Kultury Urzędu Miejskiego Wrocławia.
Spektakl zrealizowany w ramach Programu Integracyjnego Uczelni Artystycznych Wrocławia.
Wrocław Miasto Spotkań.

Plakat: Adrianna Duda

Reżyseria, muzyka: Dora Bouzková
Scenografia: Magdalena Prousková-Koděrová
Tłumacznie: Michał Sieczkowski
Obsada: Dora Bouzková

Rodzina małej Meksykanki Lupitiny przygotowuje się do celebrowania święta zmarłych. W kulturze Meksyku ten dzień to święto pełne kolorów i radości. Śmierć i życie wychodzą sobie na spotkanie. Żywi świętują z najbliższymi, którzy już odeszli. Rozmawiają z nimi, śpiewają ich ulubione piosenki, przygotowują ulubione posiłki. Magiczny, niezwykle szczery i energetyczny spektakl Dory Bouzkovej skierowany jest do najmłodszej widowni i opowiadany dziecięcym językiem. Niełatwy temat odchodzenia potraktowany tu z dystansem i humorem, przy całej świadomości złożoności emocji, jakie mu towarzyszą, zbliża do samej istoty problemu. Oswajając śmierć, przypomina nam, że to naturalna część każdego życia.

Do obejrzenia na: youtu.be/9lyxZFhdv9o

"Plastikowi Bohaterowie" jest zaskakującym, zabawnym i szybkim kolażem obrazów z wojny, wykonanym w całości z "gotowych" zabawek dla dzieci.

Przemoc, pożądanie, nienawiść i strach zostają wyłożone na stół, gdy tak zwane "naiwne" dziecięce zabawki zostają powołane do życia, a niewinność dziecięcej zabawy spotyka się z krwawiącą rzeczywistością wojny dorosłych.

Łącząc różnorodne techniki manipulacji obiektami, wideo i grę aktorską, spektakl "Plastikowi Bohaterowie" jest jednocześnie zabawny i bolesny, porusza trudne tematy, dając widzom dzikie i odświeżające doświadczenie lalkarskie.

"Wojna zaraz się zacznie,
 teraz jest czas, by stać się bohaterami.

 Ale żołnierze są plastikowi,
 pole bitwy to stół.
 a dom to tylko odległy obraz na ekranie.

 W walce, w której nie ma wyraźnego wroga ani celu,
 granica między rzeczywistością a fantazją zaciera się:

Czy to się dzieje naprawdę,
czy to wszystko jest tylko grą?"

Pomysł i wykonanie: Ariel Doron
Konsultant artystyczny: Shahar Marom
Współreżyseria: Rotem Elroy, David Lockard
Produkcja obiektów: Chinese People
Wideo: Anael Resnick, Ariel Doron

* Spektakl powstał przy wsparciu Teatru Hanut 31

Podziękowania: Anael Resnick, Daniel Cohen Levi, Yoav Weiman, Anat Arbel, Nufar Sela, Lior Rachmilevitz, Pandora Collective

Zwiastun spektaklu: youtu.be/UEVJPCLWByQ

Stop. Zatrzymać akcję. A gdyby tak na chwilę zmienić perspektywę? Stań z boku i spójrz na rzeczywistość zupełnie inaczej. „Podmieniec”, to opowieść o inności. Inności, która nie zawsze spotyka się ze społeczną akceptacją mimo, iż stanowi nierozerwalną część otaczającego nas świata.

Według pradawnych wierzeń tytułowy bohater to dziecko boginek, mamun lub dziwożon, czyli słowiańskich demonów, które zabierały niemowlęta z kołysek, podrzucając w zamian własne. „Odwrócić od niego wzrok!”, „Zagłodzić!”, „Pozbyć się czorta!”, – czy to nie brzmi jakoś dziwnie znajomo?

Podmieniec: Marcin Tomkiel
Muzyka: Jakub Olszewski
Reżyseria: Karol Smaczny
Teksty piosenek: Malika Ledeman
Reżyseria świateł: Maciej Iwańczyk
Lalki: Karol Smaczny, Marcin Tomkiel

Zwiastun spektaklu: youtu.be/bLyZIQDTNnk

W bliżej nieokreślonej przyszłości roboty współistnieją z ludźmi. Świat się rozwijał, roboty wykonywały swoje zadania, dopóki nie zaczęły myśleć samodzielnie. Rządzący jednak nie byli zadowoleni z tego i zdecydowali się zamknąć i zniszczyć wszystkie roboty na planecie. I tak roboty prawie wyginęły... Prawie. Pewnego dnia Klara, dziewczyna na wózku inwalidzkim, wyrusza w daleką drogę ze swojego domu i dociera do obozu koncentracyjnego. Spotyka tam robota, prawdopodobnie ostatniego na Ziemi. Nawiązuje się między nimi głęboka przyjaźń oparta na milczeniu i zrozumieniu, ale stało się coś strasznego i zostali rozdzieleni.
70 lat później robot budzi się i rozpoczyna poszukiwania Klar. Wyrusza w świat, który się zmienił i w którym panuje nietolerancja dla odmienności.

Pomysł: David Zuazola
Reżyseria: Marek b. Chodaczyński
Muzyka: Marek Żurawski
Adaptacja: Marek b. Chodaczyński, David Zuazola
Projekty i wykonanie lalek: David Zuazola

Zwiastun spektaklu: www.facebook.com/Titiriteromaldito/videos/10164405957185075

Jestem obietnicą przygody, ekscytującą podróżą w nieznane. Nie wiesz, co cię czeka. Oderwij się od szarej rzeczywistości i popłyń ze mną do lepszego miejsca, gdzie jest przyjemniej, gdzie możesz i czujesz więcej. Odpręż się. Niczym się nie martw. Spełnię twoje najskrytsze marzenia. Czego pragniesz? Ulgi? Wolności? Siły? Dam ci to wszystko, tylko złap mnie, ściśnij, weź ze sobą do domu. Zatraćmy się razem. Cin cin! Za miłość! Za nas!

Pomysł i wykonanie: Natalia Sakowicz
Tekst: Zuzanna Bojda
Lalka: Olga Ryl–Krystianowska
Ruch sceniczny: Iza Szostak
Muzyka: Maciej Cempura
Światło: Maciej Iwańczyk
Plakat: Bartek Warzecha, Marlena Jabłońska

Czas trwania: 70 min.
Wiek: 13+

Spektakl powstał w ramach Stypendium Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu Młoda Polska dla Natalii Sakowicz na rok 2020 oraz Stypendium Artystycznego Marszałka Województwa Podlaskiego.

Partnerzy spektaklu:
Akademia Teatralna im. A. Zelwerowicza w Warszawie,
Akademia Teatralna im. A. Zelwerowicza Filia w Białymstoku,
Teatr Ochoty w Warszawie

Zwiastun spektaklu: youtube.com/watch?v=4ztTiSOJ6es

Przedstawienie oparte na książce łodzianki Joanny Fabickiej „Rutka”. Powieść – nagrodzona w 2016 roku nagrodą literacką polskiej sekcji IBBY – w poetycki, surrealny i nie pozbawiony poczucia humoru sposób przybliża dziecięcemu czytelnikowi obraz życia w łódzkim getcie.

Bohaterką jest współczesna dziewczynka, dziesięcioletnia Zosia, mieszkająca na łódzkich Bałutach. Dziecko spędza wakacje w domu pod opieką ekscentrycznej ciotki Róży i zaczyna poznawać miasto z innej perspektywy, dzięki dziwnej przyjaźni z nową koleżanką, Rutką. Nowa towarzyszka zabaw jest wysłanniczką ze świata, który już nie istnieje – dzięki niej bohaterka a wraz z nią widzowie spektaklu, przeżyją emocjonalną podróż w przeszłość.

Opowieść o przyjaźni Zosi z Rutką zachęca do empatii i przejrzenia się w historii rówieśniczki z innych czasów niczym w lustrze. Przymierzenie się do jej doświadczenia wymusza redefinicję różnych pojęć, choćby takich jak strach czy poczucie osamotnienia.

Adaptacja i reżyseria: Karolina Maciejaszek
Scenografia: Marika Wojciechowska
Muzyka: Piotr Klimek
Choreografia: Ewelina Ciszewska
Przedstawienie oparte na książce Joanny Fabickiej „Rutka"
Działania pedagogiczno-teatralne: Monika Tomczyk
Współpraca pedagogiczna: Hanna Jastrzębska-Gzella

Obsada:
Zosia: Teresa Kowalik
Rutka: Katarzyna Pałka
Mama Rutki, biały pan, sąsiad, Tuptuś, Niemiec, ogrodnik: Wojciech Stagenalski
Muzyk: Maciej Kuczyński

Zwiastun spektaklu: youtu.be/0ChwF9UFoAw

Tekst napisanej w 1976 roku przez Sławomira Mrożka jednoaktówki opowiada historię trzech Kur, nad którymi czuwa Kogut. Pewnej nocy pod kurnikiem zjawia się Lis, grający na flecie tytułową serenadę. Jego pojawienie się na zawsze zmienia stały (czasem aż do mdłości) bieg życia Koguta i trzech kur: Blondynki, Brunetki i Rudej...
(Zaleca się przeczytanie sztuki przed obejrzeniem)

Serenada jest cześcią projektu „S&S” składającego się z dwóch spektakli opartych na jednoaktówkach S. Mrożka: "Strip-Tease" i "Serenada". Co prawda każdy spektakl ma skończoną fabułę oraz komponent ideowy i tematyczny. Jednak w zamyśle autorów projektu, spektakle łączą się z ich własnym spojrzeniem na człowieka, jego miejsce we wszechświecie, własną wolność i nie-wolność.

Wybór dramaturgii "teatru absurdu" nie jest przypadkowy - współczesność, pełna informacji, emocjonalnie i wizualnie, często zwala człowieka z nóg, dezorientuje i pozbawia samoidentyfikacji, którą zastępuje postrzeganie okoliczności zewnętrznych jako własnej myśli i woli. Człowiek, nie zauważając tego, staje się symulakrum "stworzenia Bożego", ideału człowieka w dobie humanizmu. Idea automatycznego istnienia znajduje odzwierciedlenie w spektaklu teatru lalek - lalka i jest alter ego każdego z wykonawców, natomiast "żywy" aktor - jest nosicielem wewnętrznego, prawdziwego, rzeczywistego życia ducha.

Przekład: M. Tarasewicz
Reżyseria: M. Jaremczuk
Scenografia: T. Torbienko, I. Hmaruk
Twórcy rekwizytów: S. Czehowicz, I. Bondariewa, O. Romanienko, L. Bierieżna
Asystentka reżysera: I. Kożewnikowa

Katarzyna Pietrzykowska - ur. 1991 w Warszawie. Studiowała w Studium Techniki Teatralnej oraz na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie na wydziale scenografii. Pierwszą lalkę stworzyła w 2013 roku i od tej chwili stało się to jej pasją. Tworzy głównie z mas samoschnących, ale sięga także po inne materiały jak filc, runo owcze, tkaniny, masy polimerowe. Jej prace znajdują się w prywatnych kolekcjach m.in. w Kanadzie, Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii.

Od 2018 roku prowadzi cykliczne warsztaty z tworzenia lalek artystycznych dla dorosłych i młodzieży w Centrum Artystycznym Sztukarnia w Warszawie. Uczestniczka zbiorowej wystawy "Mazowsze w spódnicy" organizowanej przez Muzeum Domków Lalek, Gier i Zabawek.

Żagiel (Zeil) to solowy spektakl Cat Smits w ramach koprodukcji PLAY Productions i Duda Paiva Company. Młoda kobieta wyrusza w szeroki, błękitny świat pełen piękna łodzią, która jest jej jedynym dobytkiem. Samotnie zmaga się z żywiołami. Morze okazuje się być potężną boginią o niespodziewanych cechach.

Spektakl opowiada o ucieczce od samego siebie i o konfrontacji z własną śmiertelnością, żalem i marzeniami, gdy ta ucieczka już się dokona.

Gra i koncepcja: Cat Smits
Reżyseria: Duda Paiva
Muzyka: Wim Selles
Oświetlenie: Mark Verhoef
Pop: André Mello, Duda Paiva
Projekt: Daniel Patijn
Wideo: Ederson Xavier
Dramaturgia: Pol Eggermont
Kostium: Atty Kingma
Produkcja: Rosanne Procee
Zdjęcia: Pol Eggermont